Цитата дня (про знаходження себе та рідну землю)

[chita_i]

Originally posted by lovkyj_man at Гарно про нас: подяка і відповідальність

Вчора нам виписали поетичний аванс, а сьогодні вже в Києві 100 тисяч на вулиці. Подяка і відповідальність.

---

Originally posted by maryjka_ at HE LAST TRAIN OF BELARUSIAN RAILWAYS

Вільня Вільняй, а ў мяне даўным даўно быў захаваны чарнавік вершу пра тое, як я люблю езьдзіць ва Ўкраіну. І вось сёньня вырашыла яго дапісаць. І няхай сёньня здаецца, што такі вобраз Украіны састарэў, я веру, што хутка ўсё вернецца на свае месцы.

АПОШНІ ЦЯГНІК БЧ

Калі нехта ня так пра цябе сказаў
і пальцам яшчэ паказалі,
куды б ты ні цёк, як па твары сьляза, –
апынаешся на вакзале.

Уночы адтуль выпраўляецца ў рэйс
апошні цягнік БЧ,
і той, хто да ночы валізу зьбярэ,
ад сябе назаўжды ўцячэ.

Куды б ён ні ехаў, гэты цягнік
апынаецца ва Ўкраіне,
і той, хто ў апошнім мэтро ня знік,
у ім непазбежна згіне.

Дакуль бы квіткі твае ні былі,
якім бы ні йшоў пераходам -
ты маеш прыпасьці да гэтай зямлі,
якая бруіцца мёдам.

Адтуль, дзе і ўзімку, і ўлетку хакей –
ва ўнутранную Балаклаву.
Ранак. Табе прыносяць “Жакей” –
тваю апошнюю каву.

У край, абаронены ад забарон,
цябе правядзе правадніца.
Што заліп? А, бачыш – нават пэрон
Мёдам бруіцца.